گوشه ای از زمان

فغان سر میدهد این دل اما كجاست مراد؟! دور میخیزم و باز شتاب برمیدارم كه حمله كنم اما كجاست توان؟! گیریم من گناهكار و بی وجدان! تو مگر خدایی نمیكنی؟! ببخش! سرود پیروزیم را با شعف بانگ میزنم اما پیوسته اشك نا امیدی بر چشمانم جاریست! گویند حكیم و رحیمی! كجاست این حكمت و رحم بی مثال؟! كجاست كه كلاف عمر...

من اگر بیتابم من اگر سوخته جانی به ره دیدارم من اگر تن به آتش دادم و گُر گرفتم تافتم وگر از دود به پا خاسته از خاکستر عمرم باختم همه از بهر تو بود من اگر طرح سکوتم بشکست من اگر تلخی هر نقسم پیش چشمم شورید و گر از محنت این تلخی ها از تو یاری جستم انتظار سحر و صبح طلایی داشتم دمِ تو، گرد ز رخ می زداید بی شکتو اگر دست نوازش بکشی، چون نسیمی بوزی لا اقل منِ تن سوخته زَر می گردم ...

مادربوسه میزنم بر دستانتقلب پاکت را قاب طلا می گیرم و پایهایت را عطر آگین می کنممادرسزاوار ترینِ منعشق صبور، طرح عدالت، تک نواز محبتروزی که دستانت زبان سخن بگشاید عدالت از حقارت سکوت خواهد کردزمانی که چشمه ی چشمانت خشک شود غم به احترام صحرای گونه ات خضوع خواهد کردوقتی خواهد رسید که صبر از شکیباییت گله می کند و می نالدخواهی دید که سپیده سر نمی زند مگر به رقابت با نور حضورتمجرایی از محبت خداوند بر زمین جاریست و آن تو هستیعاشقانه می پرستمتمادرمبه ازای روزهای عمرم پینه بر دستانت زدمبه ازای شکست هایم زخم بر پیشانیت نقش کردممرا ببخش که چنین گستاخمت...